Hier zit ik dan. Alleen thuis, terwijl Maxime op skivakantie is met school.
Ik had me voorbereid op praktische dingen: de valies, de lijstjes, de handschoenen die zeker niet vergeten mochten worden. Ik dacht dat ik klaar was voor het moment van afscheid. Een kus, een knuffel, een “veel plezier” en dan weer door.
Maar zodra de deur dichtviel, gebeurde er iets wat ik niet had kunnen plannen.
Er kwam stilte.
En in die stilte: een leegte die ik niet meteen kon benoemen.
Leegte, bezorgdheid… en zó veel trots
Het is een vreemde cocktail, moederschap.
Leeg, bezorgd en tegelijk zo trots dat ik bijna niet weet waar ik ermee naartoe moet.
Trots dat ze de stap heeft durven zetten.
Trots dat ze de sprong waagde.
Trots, omdat ik weet dat dit voor haar een grote drempel was…
En toch.
Terwijl ik dat denk, is er ook dat andere gevoel.
Dat kwetsbare.
Dat stukje onrust dat niet “opgelost” moet worden, maar dat gewoon even bestaat.
De onrust is niet nodig… en toch is ze er
We worden elke dag verwend met foto’s. Lachende gezichtjes, rode wangen, sneeuwpret. Ik zie haar genieten. Ik zie dat het goed gaat.
De onrust is niet nodig.
En toch overvalt het me af en toe gedurende de dag.
Soms heel kort, alsof het maar een schaduw is.
Soms langer, alsof het in mijn borst blijft hangen.
Want hoe rationeel ik het ook bekijk: er is een stukje van ons weg.
Niet “weg” als in verdwenen, maar weg als in: even niet hier.
Even niet onder ons dak.
Even niet binnen handbereik.
En dat doet iets met een moederhart.
Loslaten is niet hetzelfde als afstand
Ik denk dat dit één van de meest kwetsbare lessen is in het ouderschap:
je kind loslaten terwijl je liefde blijft waar ze altijd was.
Loslaten betekent niet dat je minder houdt van je kind.
Loslaten is geen gebrek aan vertrouwen.
Loslaten is geen kilte.
Loslaten is liefde die groter wordt dan je controle.
Liefde die zegt: ga maar, ik blijf hier. Niet om je tegen te houden, maar om je altijd een thuis te geven.
En toch… mag je dat ook voelen, die rauwe rand.
Want loslaten is ook rouwen om een fase die verschuift.
Om de vanzelfsprekendheid die een beetje verdwijnt.
Om het feit dat je kind stilletjes groeit en dat jij telkens opnieuw moet leren meebewegen.
Kwetsbaarheid is geen zwakte... het is liefde in haar puurste vorm
Ik geloof dat kwetsbaarheid als moeder niet betekent dat je “te emotioneel” bent.
Het betekent dat je diep verbonden bent.
Dat je hart niet alleen een hart is, maar een plek waar iemand anders woont.
En als die iemand er even niet is, voel je dat.
Het is oké om leegte te voelen én trots te zijn.
Het is oké om vertrouwen te hebben én toch even bezorgd te worden.
Het is oké om te weten dat alles goed gaat… en toch te missen.
Soms is dat precies wat moederliefde is: tegenstrijdige gevoelens die samen kunnen bestaan, zonder dat één van de twee moet verdwijnen.
Ambitie én mama zijn... het mag samen bestaan
En er is nog iets dat ik mezelf telkens opnieuw wil zeggen: het is oké om naast jouw ambitie ook echt mama te zijn. Niet “of-of”, maar “en-en”.
Met de nodige zachtheid.
We hoeven niet te kiezen tussen dromen najagen en er zijn voor onze kinderen.
We mogen leren combineren.
Niet perfect, niet elke dag in balans, maar wel bewust.
Met liefdevolle keuzes.
Kies jouw momenten wijs waarop je er echt wil zijn.
Dat hoeft niet elke dag aan de schoolpoort te zijn.
Jouw kind mag zelfstandig zijn.
Sterker nog: je mag hen dat leren.
Je mag hen tonen dat ambitieus zijn soms ook hard werken is.
Dat doelen bereiken inspanning vraagt.
Dat mama niet altijd “beschikbaar” is, maar wél altijd “aanwezig” blijft in wat telt.
Voor mij zit dat in die kleine, grote momenten:
afzetten voor dat belangrijke moment en terug ophalen.
En na terugkomst van een spannende skivakantie er in de namiddag zijn.
Die veilige bedding geven zodat ze kan landen, tot rust kan komen en haar verhaal kan doen.
En als ze dan, uitgeput van alle indrukken, in slaap vallen… dan ontstaat er ruimte.
Ruimte waarin ik terug met een gerust hart mijn laptop openklap, een blog schrijf (yes deze!!) en mijn eigen ambitie weer laat ademen.
Want keuzes maken in het leven, zowel in je ambitie als in het moederschap, dat is het mooiste en het lastigste tegelijkertijd.
En misschien is dat net de kern:
niet alles tegelijk willen dragen, maar wel bewust kiezen wat je wanneer draagt.
Met zachtheid.
Met liefde.
Met vertrouwen.
